جلسه جزیره جکیل – نوامبر ۱۹۱۰
مقدمه
از ۲۰ تا ۳۰ نوامبر ۱۹۱۰، یک نشست محرمانه در جزیرهای دورافتاده در سواحل ایالت جورجیا برگزار شد. این گردهمایی مخفیانه، شالوده ایجاد فدرال رزرو یا همان نظام بانکداری مرکزی ایالات متحده را بنا نهاد. در آن زمان، شش نفر شامل نلسون آلدریچ، ای. پیت اندرو، هنری دیویسون، آرتور شلتون، فرانک وندِرلیپ و پل واربورگ در کلوب جزیره جکیل گرد هم آمدند تا طرحی برای اصلاح نظام بانکی کشور تهیه کنند. این جلسه تا دهه ۱۹۳۰ یک راز بزرگ باقی ماند و شرکتکنندگان حتی وجود آن را انکار میکردند. اما طرحی که در همان جزیره نوشته شد، مسیر را برای تأسیس فدرال رزرو هموار کرد.
نیاز به اصلاح نظام بانکی
در ابتدای قرن بیستم، شرکتکنندگان جلسه جکیل معتقد بودند که نظام بانکی آمریکا با مشکلات جدی مواجه است. دیدگاههای آنان درباره بحرانهای مالی و ساختار ناکارآمد ذخایر بانکی به خوبی شناخته شده بود. همانند بسیاری از آمریکاییها، آنان نگران «پانیکهای مالی» بودند که به طور دورهای اقتصاد کشور را فلج میکردند. این بحرانها هر ۱۵ سال یکبار تکرار میشدند و منجر به تعطیلی بانکها و رکودهای طولانی میشدند.
بانکهای آمریکا ذخایر زیادی از پول نقد داشتند، اما این ذخایر پراکنده و غیرقابل دسترس بودند. در زمان بحران، این منابع بلوکه میشدند و کمکی به بهبود اوضاع نمیکردند. در دوران رونق نیز ذخایر اضافی به سمت نیویورک سرازیر میشد و به وامهای سفتهبازی در بازار سهام اختصاص مییافت؛ موضوعی که بیثباتی مالی را تشدید میکرد.
در اروپا، بانکها منابع خود را در قالب وامهای کوتاهمدت به تجار و صنعتگران اختصاص میدادند؛ وامهایی که هم نقدشوندگی بالایی داشت و هم به رشد تجارت کمک میکرد. این تفاوتها نشان میداد که آمریکا به شدت به یک ساختار مدرن شبیه فدرال رزرو نیاز دارد.
عرضه غیرمنعطف پول
یکی دیگر از مشکلات اساسی، عرضه غیرمنعطف پول بود. ارزش دلار به طلا و اوراق قرضه دولتی خاصی گره خورده بود. همین موضوع باعث میشد حجم پول در گردش با نیازهای فصلی اقتصاد (مانند برداشت محصولات کشاورزی یا خریدهای تعطیلات) هماهنگ نشود. در نتیجه، نرخ بهره از ماهی به ماه دیگر تغییر شدیدی داشت و همین امر نوسان و بیثباتی مالی را افزایش میداد.
بانکهای آمریکایی همچنین محدودیتهای زیادی داشتند؛ از جمله اینکه اجازه فعالیت بینالمللی نداشتند. بنابراین، بازرگانان آمریکایی مجبور بودند معاملات خارجی خود را از طریق بانکهای اروپایی، بهویژه در لندن، انجام دهند. این ساختار سنتی هزینههای تجارت داخلی و خارجی را بالا میبرد.
پل واربورگ، بانکدار آلمانیالاصل و شریک مؤسسه کوهن، لوب و شرکا، در مقالهای در سال ۱۹۰۷ نوشت که نظام مالی آمریکا در همان سطحی است که اروپا در دوران مدیچیها قرار داشت. چند ماه بعد، «پانیک مالی ۱۹۰۷» رخ داد و صحت هشدارهای او را ثابت کرد. همین بحران باعث شد کنگره آمریکا و نلسون آلدریچ به فکر اصلاح جدی بیفتند.
شکار اردک یا پوشش یک نشست تاریخی
در پاییز ۱۹۱۰، آلدریچ به ضرورت ایجاد یک بانک مرکزی برای ایالات متحده قانع شد. او به همراه گروهی کوچک شامل دیویسون، اندرو، واربورگ و وندرلیپ به جزیره جکیل رفت تا طرح اولیه ایجاد بانک مرکزی را تدوین کند. برای مخفیماندن این سفر، آن را به شکل یک «شکار اردک» معرفی کردند.
شرکتکنندگان حتی در طول سفر با قطار خصوصی آلدریچ، تنها با نام کوچک یکدیگر را صدا میزدند (نلسون، هری، پل، فرانک، پیت و آرتور). بعدها به این جمع لقب «باشگاه نام کوچک» داده شد.
هرچند برخی منابع اشاره میکنند که بنجامین استرانگ (مدیر آینده بانک فدرال رزرو نیویورک) نیز در این نشست حضور داشته، اما اغلب تاریخنگاران این موضوع را رد کردهاند. با این حال، ایدههای او در مذاکرات نقش پررنگی داشت.
شکلگیری طرح
شرکتکنندگان به این نتیجه رسیدند که باید نهادی تأسیس شود که ارز منعطف عرضه کند، ذخایر بانکها را متمرکز کند و ثبات مالی ایجاد نماید. پس از روزها کار فشرده، آنان طرح «انجمن ذخیره آمریکا» را آماده کردند؛ نهادی مرکزی با ۱۵ شعبه در سراسر کشور.
این طرح بعدها به کنگره ارائه شد و اساس «قانون فدرال رزرو» (Federal Reserve Act) را شکل داد که در دسامبر ۱۹۱۳ با امضای رئیسجمهور ویلسون تصویب شد. اگرچه ساختار نهایی تفاوتهایی با طرح آلدریچ داشت، اما شباهتهای فنی فراوانی میان دو متن وجود داشت.
پسنوشت و اهمیت تاریخی
در سال ۱۹۱۶، روزنامهنگار معروف بی.سی. فوربس (بنیانگذار مجله فوربس) برای اولین بار راز نشست جزیره جکیل را فاش کرد. با این حال، بسیاری از مردم آن را شایعهای بیش ندانستند. شرکتکنندگان اصلی نیز تا دهه ۱۹۳۰ وجود جلسه را انکار میکردند.
اما با گذر زمان، خود واربورگ و دیگر اعضا نقششان را در شکلگیری قانون فدرال رزرو آشکار کردند. اختلافات شدیدی درباره اینکه چه کسی بیشترین سهم را در تدوین قانون داشت (واربورگ یا کارتر گلس) شکل گرفت و در مطبوعات و محافل دانشگاهی به بحثهای داغی منجر شد.
در نهایت، «قانون فدرال رزرو» یکی از مهمترین اصلاحات بانکی تاریخ آمریکا لقب گرفت؛ اصلاحی که ساختار نظام مالی را متحول کرد و هنوز هم اساس بانکداری مرکزی ایالات متحده محسوب میشود.
نتیجهگیری
نشست محرمانه جزیره جکیل نقطه عطفی در تاریخ اقتصاد آمریکا بود. طرحی که در آنجا نوشته شد، زمینهساز ایجاد فدرال رزرو شد؛ نهادی که ثبات پولی و مالی ایالات متحده را تضمین کرد. با اینکه رازهای آن جلسه سالها پنهان ماند، اما امروز همه میدانیم که بدون آن نشست تاریخی، شکلگیری بانک مرکزی آمریکا به این صورت ممکن نبود.
منابع خارجی
ساموئل آنتِرمایر، ۱۹۲۷ – «چه کسی شایسته دریافت اعتبار برای قانون فدرال رزرو است؟ پاسخی به سناتور کارتر گلاس»
این دستنوشته به بررسی این موضوع میپردازد که چه کسی نقش اصلی در تدوین قانون فدرال رزرو داشته است و ادعاهای سناتور گلاس را نقد میکند.
کمیسیون ملی پولی ایالات متحده، ۱۹۱۲ – «نامهای از دبیر کمیسیون ملی پولی، ارسال شده مطابق قانون، همراه با گزارش کمیسیون»
در صورتی که علاقه مند به نحوه ی شکل گیری فدرال رزرو آمریکا هستید برای مطالعه بیشتر میتوانید به صفحه ی تاریخ فدرال رزرو مراجعه کنید.
