شکلگیری بانک دوم ایالات متحده آمریکا
پس از رکود اقتصادی سال 1816، کشور آمریکا برای دومین بار تلاش کرد یک بانک مرکزی ایجاد کند. اما درست مانند بانک اول، مجوز این نهاد تمدید نشد. در سالهای منتهی به جنگ 1812، اقتصاد آمریکا رونق داشت، اما جنگ با بریتانیا تجارت خارجی را مختل کرد. نیروی دریایی بریتانیا تجارت ایالات متحده با دیگر کشورها را مسدود کرد. این جنگ مانع صادرات محصولات کشاورزان و تولیدکنندگان شد، دریانوردان و بازرگانان را از تجارت در دریاها بازداشت و درآمد دولت فدرال از محل تعرفههای تجاری را کاهش داد. تا سال 1815، ایالات متحده بدهی سنگینی پیدا کرده بود؛ مشابه وضعیت پس از جنگ استقلال سی سال قبل.
در ژانویه 1815، آمریکا حدود چهار سال بود که بانک ملی نداشت. بسیاری اعتقاد داشتند ایجاد یک بانک جدید میتواند اقتصاد بیمار کشور را نجات دهد و بدهیهای جنگ را پوشش دهد. شش نفر نقش کلیدی در شکلگیری این نهاد داشتند: سرمایهگذاران جان جاکوب آستور، دیوید پریش، استفان ژیرار و جیکوب بارکر؛ الکساندر دالاس وزیر خزانهداری در 1814؛ و جان سی. کلهون نماینده کارولینای جنوبی. آنها باور داشتند یک بانک ملی میتواند ثبات پولی ایجاد کند، تورم را مهار کرده و از منافع مالیشان محافظت کند.
مسیر دشوار تأسیس
با وجود حمایت گسترده، ایجاد بانک دوم آسان نبود. در ژانویه 1814، 150 بازرگان نیویورکی طوماری برای ایجاد بانک به کنگره ارائه دادند. جان سی. کلهون نیز چند بار طرح تأسیس بانکی در واشنگتن ارائه کرد، اما تصویب نشد.
جیمز مدیسون، رئیسجمهور وقت، ابتدا مخالف بانک بود اما در 1814 نیاز به بانک را برای تأمین مالی جنگ با بریتانیا پذیرفت. با نزدیک شدن به صلح، حمایت خود را پس گرفت. پس از پایان جنگ در 1815، تلاشها باز هم شکست خورد. با بدتر شدن شرایط مالی و توقف بازخرید اسکناسها توسط بانکهای ایالتی، دولت تصمیم به ایجاد بانکی جدید گرفت. در آوریل 1816، مدیسون قانونی را امضا کرد که تأسیس بانک دوم ایالات متحده آمریکا را ممکن ساخت.
ساختار و عملکرد بانک دوم
بانک در ژانویه 1817 در فیلادلفیا آغاز به کار کرد. مانند بانک اول، نقش آن شامل نگهداری سپردههای دولت، صدور و بازخرید اسکناس، کنترل انتشار اسکناسهای بانکی و ارائه وام به مردم و کسبوکارها بود. بانک با سرمایه 35 میلیون دلار تأسیس شد (سه برابر بانک اول). فروش سهام در 20 شهر انجام شد و بخشی که فروش نرفت توسط استفان ژیرار خریداری شد.
بانک دوم شبکهای با 25 شعبه ایجاد کرد که بسیار گستردهتر از بانک اول بود. این شبکه وام به کشاورزان و تاجران میداد و رشد اقتصادی و توسعه غرب را تسهیل کرد. بانک دوم برخلاف بانک مرکزی مدرن سیاست پولی رسمی نداشت، اما با مدیریت اسکناسها و ذخایر طلا توانست ثبات پولی ایجاد کند و بر عرضه پول و نرخ بهره اثر بگذارد.
رهبری بانک دوم
اولین رئیس بانک، ویلیام جونز، پیشتر وزیر نیروی دریایی بود. مدیریت ضعیف او باعث شد اعتباردهی بیش از حد، سپس کاهش شدید وامها رخ دهد و رکود شدیدی بهوجود آید. پس از استعفای او در 1819، لنگدن چیوز ریاست بانک را بر عهده گرفت و با کاهش وامها و بازپسگیری شدید بدهیها، بسیاری از بانکهای ایالتی ورشکسته شدند. این سیاستها رکود اقتصادی را تشدید کرد و افکار عمومی علیه بانک شد.
در 1823، نیکولاس بیدل به ریاست بانک رسید. او توانست اعتماد عمومی را بازگرداند و با سیاستهای پولی دقیق، ثبات اقتصادی را افزایش دهد.
نبرد اندرو جکسون با بانک دوم
در 1828، اندرو جکسون به ریاستجمهوری رسید. او از مخالفان سرسخت بانک بود. تجربه بد او با اسکناسهای بیارزش باعث بیاعتمادی به پول کاغذی و اعتقاد به طلا و نقره شد. جکسون بانک را خطری برای حقوق ایالتها و ابزاری در دست عدهای معدود میدانست.
در انتخابات 1832، موضوع تمدید مجوز بانک به مسئله اصلی تبدیل شد. هرچند کنگره با تمدید موافقت کرد، اما جکسون آن را وتو کرد. سپس دستور داد سپردههای دولتی از بانک خارج شوند و به بانکهای ایالتی انتقال یابند. این اقدام باعث کوچک شدن بانک و کاهش نفوذش شد. بیدل، رئیس بانک، با محدود کردن وامها سعی در فشار بر دولت داشت اما نتیجه معکوس داد و ادعای جکسون را تقویت کرد.
پایان بانک دوم ایالات متحده آمریکا
در 1834، مجلس نمایندگان به تمدید مجوز بانک رأی منفی داد. شکست حزب طرفدار بانک (ویگها) در انتخابات همان سال سرنوشت بانک را رقم زد. در 1836، بانک دوم ایالات متحده آمریکا رسماً منحل شد.
بیش از 75 سال طول کشید تا آمریکا دوباره برای تأسیس یک بانک مرکزی تلاش کند. پس از بحران مالی 1907، کنگره بررسیهایی انجام داد که نهایتاً به ایجاد سیستم فدرال رزرو در سال 1913 منجر شد.
