اوت ۱۹۱۴ تا نوامبر ۱۹۱۸
فدرال رزرو در جنگ جهانی اول با نخستین آزمون بزرگ خود روبهرو شد و نقش حیاتی در تأمین مالی جنگ ایفا کرد. این بانک با تسهیل فروش اوراق قرضه جنگ و ارائه وامهای با نرخ ترجیحی به بانکهایی که گواهیهای خزانه را خریداری میکردند، کمک مالی کرد. همچنین پس از پایان جنگ، فدرال رزرو اقدامات لازم برای کاهش تورم را انجام داد و از این دوره با توانایی بیشتری برای ایفای نقش به عنوان بانک مرکزی خارج شد.
بحران مالی آغاز جنگ
جنگ در اروپا در اوت ۱۹۱۴ آغاز شد و باعث بحران مالی شد. بازار سهام تعطیل شد و بانکها با هجوم سپردهگذاران مواجه شدند. در همان زمان، هیئت مدیره فدرال رزرو و دوازده بانک منطقهای آن هنوز در حال سازماندهی بودند. بحران سریعاً فروکش کرد، اما چند ماه بعد مشکل جدیدی ظاهر شد: ورود حجم عظیمی از طلا از اروپا برای پرداخت صادرات آمریکا باعث افزایش عرضه پول شد. فدرال رزرو جوان توانایی مقابله با این ورود طلا و کنترل تورم ناشی از آن را نداشت. با ورود کشور به جنگ، تمرکز فدرال رزرو عمدتاً بر حمایت از تلاشهای جنگی بود.
تکامل فدرال رزرو به یک بانک مرکزی واقعی
جنگ، تکامل فد به یک بانک مرکزی واقعی را سرعت بخشید. منابع مالی افزایش یافت و دلار آمریکا به یک ارز مهم بینالمللی تبدیل شد. اقتصاددان آلن ملتزر در کتاب مشهور خود تاریخچه فدرال رزرو مینویسد: «جنگ سیستم فدرال رزرو را به طرق مختلف شکل داد.»
هزینههای انسانی و اقتصادی عظیمی به کشورهای درگیر تحمیل شد. بریتانیا، فرانسه و روسیه در ابتدا علیه آلمان و اتریش-مجارستان متحد شدند. ایالات متحده برای دو سال و نیم بیطرف ماند، اما در آوریل ۱۹۱۷، کنگره به آلمان اعلان جنگ داد. فدرال رزرو که هنوز در حال یادگیری عملیات یک سیستم جدید کنترل پولی بود، موظف شد منابع مالی کشور را برای جنگ سازماندهی کند.
نقش فعال فدرال رزرو در تأمین مالی جنگ
هزینههای دولت فدرال با بسیج نیروهای نظامی افزایش یافت. هزینههای آموزش سربازان، تسلیحات و مهمات از ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۸ پانزده برابر شد. خزانهداری همچنین به متحدان آمریکا وامهای سخاوتمندانه داد. هزینهها سریعاً از درآمدهای مالیاتی پیشی گرفت و خزانهداری کمپینهای متعددی برای فروش اوراق قرضه جنگ یا «وام آزادی» برای جمعآوری منابع اضافی برگزار کرد.
فدرال رزرو نقش فعالی در بازاریابی بدهیهای جنگی به بانکهای تجاری و عموم مردم داشت. بانک فدرال رزرو نیویورک به عنوان نماینده خزانه برای فروش اوراق قرضه تعیین شد و فرمانداران بانکهای منطقهای کمیتههایی را برای فروش اوراق در هر منطقه هدایت کردند.
مهمترین اقدام، استفاده از موقعیت فد به عنوان وامدهنده به سیستم بانکی برای تسهیل فروش اوراق قرضه بود. برای خرید اوراق بیش از ۱,۰۰۰ دلار، خزانهداری از مردم خواست «وام بگیرند و خرید کنند» و فد با اعطای وامهای کمبهره به بانکهای عضو این سیاست را پشتیبانی کرد. همچنین بین کمپینهای فروش اوراق، فد به بانکها برای خرید گواهیهای خزانه وام ترجیحی ارائه میداد.
این تلاشها بسیار موفق بود. تا بهار ۱۹۱۸، دولت فدرال حدود ۱۰ میلیارد دلار (۱۵۵ میلیارد دلار در ۲۰۱۲) اوراق قرضه جنگی و گواهی خزانه فروخته بود.
تاثیر فدرال رزرو بر اقتصاد داخلی
به دلیل وامدهی با نرخ پایین فد، شرایط اعتباری در کل اقتصاد داخلی تسهیل شد و اقتصاد با افزایش صادرات به اروپا رونق گرفت. وامهای گسترده کسبوکارها و خانوارها رشد اقتصادی را تحریک کرد اما عرضه پول را نیز افزایش داد و تورم را تشدید کرد. در این دوره، تغییر نرخ بهره وامها به بانکهای عضو مهمترین ابزار فدرال رزرو برای کنترل تورم و مدیریت اعتبار بود. تغییرات نرخ «تخفیف» فد نرخ بهره بر اوراق تجاری و سایر وامها و اوراق بهادار را تحت تأثیر قرار میداد.
با این حال، رهبران فدرال رزرو برای مقابله با تورم نرخها را افزایش ندادند. کنگره فدرال رزرو را به عنوان یک بانک مرکزی مستقل ایجاد کرد تا از فشار سیاسی مصون بماند، اما در طول جنگ سیاست پولی به نیازهای خزانهداری وابسته بود. ملتزر مینویسد: «استقلال فدرال رزرو فدای حفظ نرخ بهرهای شد که هزینه مالی خزانه را کاهش دهد.»
پس از جنگ
اگرچه فدرال رزرو در طول جنگ بر تأمین مالی تمرکز داشت و کنترل تورم را به تعویق انداخت، پس از جنگ به یک بازیگر مهم جهانی تبدیل شد و به یک بانک مرکزی کامل ارتقا یافت.
جنگ موجب افزایش ذخایر طلای بانک مرکزی شد، زیرا طلا برای خرید مهمات، غذا و صادرات آمریکا وارد شد. تحت استاندارد طلا، هر دلار اقتصاد حداقل تا حدی با طلا پشتیبانی میشد. بخشی از این طلا به خزانه بانکهای فدرال رزرو وارد شد و اجازه داد فدرال رزرو داراییهای بیشتری از اوراق بهادار دولتی داشته باشد. پرتفوی اوراق بهادار بعد از جنگ به ابزاری مهم برای سیاست پولی تبدیل شد.
همچنین، با بحران مالی اروپا، دلار آمریکا اعتبار بیشتری یافت. کشورهای درگیر جنگ استاندارد طلا را رها کردند اما دلار همچنان به طلا متصل بود. با ناپایداری پوند و سایر ارزهای اروپایی، تجار و سرمایهگذاران به دلار روی آوردند.
مؤسسان فدرال رزرو قصد داشتند دلار را به یک ارز جهانی تبدیل کنند و بازار اعتبار تجاری ایجاد کنند. جنگ شرایط این بازار را فراهم کرد و تجار سراسر جهان اوراق تجاری دلاری خریدند و استفاده بینالمللی از دلار و فعالیت بانکهای آمریکایی با شعب خارجی افزایش یافت.
پیروزی ایالات متحده و متحدانش در نوامبر ۱۹۱۸ جنگ را پایان داد و رونق پساجنگی با افزایش تقاضای داخلی و ادامه صادرات به اروپا آغاز شد.
جنگ جهانی اول یک رویداد تعیینکننده بود که سیستم فدرال رزرو را به آزمون سختی کشید. اگرچه فدرال رزرو مدتی تحت سلطه خزانه بود، این دوره به آن منابع مالی و تخصص لازم برای ایفای نقش یک بانک مرکزی مستقل را داد و پس از جنگ اقدامات لازم برای کاهش تورم را انجام داد.
در صورتی که به “تاریخ پیش از تشکیل فد” هم علاقه مند هستید، مطالب این دسته بندی به شما پیشنهاد میشه.
